ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ- ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ


Περάσαμε έρωτες πολλούς.
Ανταμώσαμε σατύρους αγκιστρωμένους
σε σώματα που΄ξεραν μόνο να ξεχνούν.
Ψυχές δεν γνώρισα πολλές να μου ανοιχθούν σε πλάτος και σε βάθος
Της δικής σου τις διαστάσεις δε λησμόνησα.



Περάσαμε έρωτες πολλούς-
Κρυφά και φανερά-
Μας στιγμάτησαν για να μας αφήσουν μετά
εκεί απ΄όπου ξεκινήσαμε,
Στην πρώτη νιότη.

Μαζί.

Μαζί βαδίζουμε σιωπηλά ακούγοντας τους κραδασμούς
του ανέμου της ζωής.
Τις ελευθερίες μας μοιράσαμε σωστά.Με οικονομία.
Και ο χρόνος μάς σεβάστηκε.


Ποιήματα από την <<Προφητεία του Ανέμου>>,Δωδώνη 2009

Ξεκινώντας τη μέρα με μια φράση του H. Jackson Brown Jr., αμερικανού συγγραφέα.

Να θυμάσαι πως κάθε άνθρωπος που συναντάς κάτι φοβάται, κάτι αγαπά και κάτι έχει χάσει.

Χαρούμενο πρωί!

Εντυπωσιακό ταξίδι στο κέντρο της Γης!

Το σπήλαιο Gouffre Berger, εξ ολοκλήρου από ασβεστόλιθο, βρίσκεται στη νοτιοανατολική Γαλλία και συχνά έχει χαρακτηριστεί ως «σπηλιά-δολοφόνος», καθώς έξι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην προσπάθειά τους να εξερευνήσουν τις υπόγειες λίμνες και τις δαιδαλώδεις σπηλιές.

Πρόκειται για την πρώτη σπηλιά στον κόσμο που η διερεύνησή της απαιτεί την κατάβαση πάνω από 1.000 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της Γης και οφείλει την ονομασία της στον Γάλλο σπηλαιολόγο Joseph Berger, τον άνθρωπο που την ανακάλυψε.

Σκόνη εσύ λυπήσου με- Jovani

Σκόνη εσύ λυπήσου με

Στης βελονιάς το κέντημα
στης μυρωδιάς τη χάρη
στην πλάνη του παράδεισου
σκοντάφτει μ' ευκολία
οι στόχοι γίνανε καπνός
όπου ελπίδα και γκρεμός
ποιός να' ναι η αιτία !

μήπως της πόλης απονιά και γύρισμα της πλάτης
ή μήπως ζούγκλα σύγχρονη που τρώει πολιτισμένα
που καίει χαρτιά της μόρφωσης και τους γονείς μεθάει
εκεί που χαθήκαν ηθικές κι ο νόμος βόλτα πάει

η πόλη δείχνει εμάς κι εμείς την κοινωνία
κι η κοινωνία απαντά
'' μου σπας την ησυχία ''
κι όλοι εμείς που κάναμε μπαλάκι την ευθύνη
όσο κι αν κλάψουμε μαζί
τι να την κάνεις την οργή
σ΄ αισθήματα φτωχεύσαμε το μέλλον όλο φθίνει.....

ΟΝΕΙΡΑ- Μαρία Αλμπανίδου

ΟΝΕΙΡΑ

Μετατράπηκε η νύχτα σε μέρα
και η μέρα σε νύχτα.
Μικρές επαναστάσεις
και μικρά όνειρα
ξέφυγαν από το χαρτί.
Ανοιχτά οδηγούνται

και πλέουν στα πελάγη.
Δεινοπαθούν πότε πότε από τους ανθρώπους.
Μοιράζονται άνθη και συνθήματα
σαν να ΄ναι σε αρένες.
Ποδοπατούνται.
Μεμψιμοιρούν καμιά φορά.
Αντικαθιστούν το κενό.
Δεν έχω το κουράγιο
να τα κάνω όπλα
να πολεμήσω.
Δεν έχω το κουράγιο
να τα κάνω είδωλα
να τα λατρέψω.
Δεν αντέχω τη βία τους
και την άνοιξή τους.

Βόλος 28-8-2012

Η Άγνωστη Ψυχοθεραπευτική Τέχνη του Ηράκλειτου

Ο Νόμος της Εναντιοδρομίας, η Άγνωστη Ψυχοθεραπευτική Τέχνη του Ηράκλειτου που μπορεί να θεραπεύσει τη Δυσαρμονία που βασιλευει στον Ψυχικό μας Κόσμο αλλά και στην Κοινωνία.

«Τα σύνορα της ψυχής δε θα τα βρείς, όποιον δρόμο κι αν ακολουθήσεις, τόσο βάθος έχει η ουσία της.»
Ηράκλειτος , απόσπ. 45

Σε μια τόσο σύντομη φράση, όπως η παραπάνω, ο μεγάλος Εφέσιος φιλόσοφος Ηράκλειτος – ο αποκαλούμενος σκοτεινός φιλόσοφος του αρχαίου Ελληνικού πνεύματος – μπόρεσε να συλλάβει την αλήθεια για την ανθρώπινη ψυχή, διατυπώνοντάς την με μια απέριττη αλλά και συγκλονιστική σαφήνεια...

Απόσπασμα από το βιβλίο "Γαλήνη" του Ηλία Βενέζη

Η Ειρήνη Βένη περασμένα μεσάνυχτα σηκώθηκε απάνω. Όλοι είχαν αποκοιμηθεί μες στο σπίτι. Τα μάτια της έχουν μεγαλώσει πέρα από κάθε όριο κι έχουν πεταχτεί έξω απ' τις κόγχες. Ένας δυνατός σπασμός ταράζει όλο το σώμα.
"Α, αυτό, όχι... όχι..."
Μακάριος, πλάι της, αναπαυόταν ο Δημήτρης Βένης. Άκουσε τη σιγανή ανασαιμιά του. Σίγουρα θα χαμογελούσε μες στον ύπνο του. Κι έξαφνα ένιωσε ένα βαθύ, αβάσταχτο μίσος να την πλημμυρίζει γι' αυτό το αναπαμένο σώμα, το ήρεμο και ατάραχο σώμα. Σηκώθηκε σιγά κι έριξε ένα ρούχο απάνω της. Άνοιξε την πόρτα και κατέβηκε τις σκάλες.

Ο κήπος - Μίλτος Σαχτούρης

Η Ελιά - Λορέντζος Μαβίλης

Στὴν κουφάλα σου ἐφώλιασε μελίσσι,
γέρικη ἐλιά, ποὺ γέρνεις μὲ τὴ λίγη
πρασινάδα ποὺ ἀκόμα σὲ τυλίγει
σὰ νἄθελε νὰ σὲ νεκροστολίσει.

Καὶ τὸ κάθε πουλάκι στὸ μεθύσι
τῆς ἀγάπης πιπίζοντας ἀνοίγει
στὸ κλαρί σου ἐρωτάρικο κυνήγι,
στὸ κλαρί σου ποὺ δὲ θὰ ξανανθίσει.

Ὢ πόσο στὴ θανὴ θὰ σὲ γλυκάνουν,
μὲ τὴ μαγευτικὴ βοὴ ποὺ κάνουν,
ὁλοζώντανης νιότης ὀμορφάδες

ποὺ σὰ θύμησες μέσα σου πληθαίνουν·
ὢ νὰ μποροῦσαν ἔτσι νὰ πεθαίνουν
καὶ ἄλλες ψυχὲς τῆς ψυχῆς σου ἀδερφάδες.



Πηγή

Σωκράτους Δαιμόνιο- Πατρίδα

Πατρίδα

Αμφιλεγόμενο σύστημα

σε μόστρα πανυγίρι,

κ'εσύ Ψυχή γλεντάς

με  άδειο το ποτήρι.

Ελεγχόμενη τροπή

με δάκρυα μάυρα,

σκιές απο γύρω...

με φωτεινά όμως σκοτάδια...

-στο μύθο του Σπηλαίου να ανατρέξεις-

Ακούω της καρδιάς σου

τις κροτίδες,

με μάυρα εμβατήρια αυτές να ηχούν...

μια ενθύμηση που πήρες

όσο αυτοί με μια θυλιά θα σε κρατούν.

-Ναι σε βλέπω κ'εγώ...μα τι μπορώ να κάνω...?-

Ζητάς πολλά και πήρες λίγα,

ζήτα λίγα την επόμενη φορά...

για να μη νοιώθεις προδομένος...

-αφού αυτό που λες Πατρίδα το έχουν κάψει απο χρόνια...-