Αμην- Στέλα Μιτσιού...

Βαδιζω παλι σε δρομους παραλληλους με το νερο..

Σε τεντωμενες χορδες κιθαρας…ρεω..

Ακολουθω τον ηχο,

Κι αυτό το βροντερο κροταλισμα της ψυχης..

Και των ποδιων το τρεμουλο..

Κάθε άλλο παρα γαληνη..

Με κατακλυζει ενεργεια χαμενων ψυχων,

Σκαει σαν κυμα ακεριο στις πλατιες αμμοθινες του ατλαντικου

Είναι αγριο αυτό το παθος

Βραδυ κι αδηφαγο..

Τα δαχτυλα φλεγονται στις χορδες..

Με κατατρωει…

Οι φωνες συλλαβη τη συλλαβη σπαραζουν..

Το φως..χρυσο χτενακι

Χτενιζει νωχελικα ένα κοριτσι..

Περνα ξανα και ξανα μεσα απ`τα μαλλια της..

Τα χερια της συστρεφονται σε μαγικες μουνιεκας..

Καρφωνει στα μαλλια της ένα λουλουδι..

Το παθος είναι κοκκινο..

Εδώ αποψε είναι λευκο..απο γιασεμι και λεμονανθους..

Εχει γευση και ευωδια,,,λευκη…αμην.

Του φεγγαριού γιορτή - Άννα Α. Θεοδωρίδου (έργα αναγνωστών)

Ατέλειωτο φεγγάρι
μες της μοναξιάς τον
άδικο σκοπό...
Αντανακλά τις λέξεις
που σιγά σιγά ξεχνώ...
... Στήνει γιορτή για να
διώξει τον καημό,
χαμόγελο τραγούδι σε
φωτεινό συνδυασμό.
Και τα αστέρια εκεί κοντά
να ζωντανεύουν τη καρδιά,
ωραία ρυθμικά.

Καλή σας μέρα...

Ένα νανούρισμα για απόψε, για να θεραπεύσει τυχόν αϋπνίες σας!

"Η ομαλότητα της περιδίνης", του Γιώργου η. Παγωνάκη

Ο Παντογνώστης της αδυναμίας 

κρύβεται στο έλεος της συγκυρίας.

Οι φοβίες μεγαλώνουν και κουρεύονται 

μα οι χαρμολύπες μένουν και παιδεύονται.

Οι τούφες απ' τα δάκρυα λιμνάζουνε στα μέτωπα 

και οι μώλωπες χρωματίζουνε τα έκτροπα.

Ρακοσυλλέκτες απέλπιδων επιθυμιών- 

τα παιδικά τα όνειρα πνίγονται σε τρύπες εμπειριών,

τα κόκαλα της μέρας τρίζουνε 

απ΄' τα χτυπήματα που ξεφυσάει ο αέρας.

Μένω δίπλα σου, με μέλη, το κορμί σου

Απεκδύομαι τα ρούχα να ριγώ απ' την αναπνοή σου.

Συστημικές αντιδράσεις δεν αρρωσταίνουν την πραγματικότητα/

οι θύλακες της κάθε ημέρας είναι η μονόχνωτη ορατότητα...

Πόση αγάπη χωρά η καρδιά - Word Chimes (έργα αναγνωστών)

Πόση αγάπη χωρά η καρδιά
Δεν μπορώ να σου απαντήσω
Ωκεανός, βαθιά νερά
τον κάβο μου θα λύσω

Έρημος, αχανής
με κόπο θα διασχίσω
Άσε τα πόδια μου γυμνά
να την επερπατήσω

Δύο ποιήματα του Τζελαλεντίν Ρουμί

Μοναξιά - Ναπολέων Λαπαθιώτης

Εἶμαι μόνος. Βραδυάζει. Τί νὰ κάνω...
Τὰ χέρια μου εἶναι τόσο ἀπελπισμένα!
Τὰ χέρια μου εἶναι τόσο κουρασμένα!
Τ᾿ ἀφήνω καὶ γλιστροῦν, ἀργὰ στὸ πιάνο...

Παίζω στὴ τύχη κάτι ἀγαπημένο,
κάτι παλιὸ καὶ γνώριμο καὶ πλάνο...
Καὶ πάλι σταματῶ. Δὲν ἐπιμένω.
Θὰ προτιμοῦσα μᾶλλον, νὰ πεθάνω...


Πηγή

Θέμα Bonus: 10 φωτογραφίες που σόκαραν την ανθρωπότητα!

Μια στιγμή μπορεί να κάνει τη διαφορά. Ένα μόνο κλικ… Κι από εκεί και πέρα, η φωτογραφία, αυτή η δισδιάστατη «φέτα» της πραγματικότητας, μπορεί να πάρει τερατώδεις διαστάσεις. Να γίνει σύμβολο για κοινωνίες, λάβαρο για επαναστάτες ή «εικονοστάσι» για κάθε άνθρωπο με ευαισθησίες. Το καθοριστικό κλικ των παρακάτω εικόνων, μπορεί να μην άλλαξε τις ίδιες τις στιγμές που απαθανάτισε, άλλαξε όμως την οπτική μεγάλου μέρους της ανθρωπότητας και έγειρε την πλάστιγγα υπέρ της γνώσης και της ευαισθητοποίησης. Και τελικά, έκανε την υπερβολή του «μια εικόνα χίλιες λέξεις» να μοιάζει ανεπαρκής…
1. Θέα από το παράθυρο στο Le Gras, Joseph Niépce, 1826

Ή αλλιώς, «πώς ξεκίνησαν όλα». Ο Niépce στέκεται στο παράθυρό του, και χρησιμοποιεί για πρώτη φορά στην Ιστορία της ανθρωπότητας ένα συγκεκριμένο υλικό για να δημιουργήσει μια εικόνα: Τον ήλιο. Πρόκειται για την ηλιογραφία τού Niépce που δεν διεκδικεί δάφνες ανάλυσης ή σύνθεσης (μια οροφή με την καμινάδα της είναι), αλλά ήταν στην ουσία ο πρόγονος της δαγκεροτυπίας, της τεχνικής δηλαδή του Λουί Νταγκέρ, που μια δεκαετία αργότερα βασίστηκε στην δουλειά του Niépce για να παράξει την πρώτη φωτογραφία του κόσμου...

Γιάννης Ρίτσος - Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸ γαρύφαλο

Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸ γαρύφαλο Σήμερα τὸ στρατόπεδο σωπαίνει. Σήμερα ὁ ἥλιος τρέμει ἀγκιστρωμένος στὴ σιωπὴ ὅπως τρέμει τὸ σακάκι τοῦ σκοτωμένου στὸ συρματόπλεγμα. Σήμερα ὁ κόσμος εἶναι λυπημένος. Ξεκρέμασαν μία μεγάλη καμπάνα καὶ τὴν ἀκούμπησαν στὴ γῆ. Μὲς στὸ χαλκό της καρδιοχτυπᾶ ἡ εἰρήνη. Σιωπή. Ἀκοῦστε τούτη τὴν καμπάνα. Σιωπή. Οἱ λαοὶ περνοῦν σηκώνοντας στοὺς ὤμους τους τὸ μέγα φέρετρο τοῦ Μπελογιάννη.

Ντῖνος Χριστιανόπουλος

ΤΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΑΣ Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας ποτὲ δὲ λένε τὴν ἀλήθεια ὁ κόσμος ὑποφέρει καὶ πονᾷ κι ἐσεῖς τὰ ἴδια παραμύθια Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας εἶναι πολὺ ζαχαρωμένα ταιριάζουν σὲ σοκολατόπαιδα μὰ δὲ ταιριάζουνε γιὰ μένα

Ποιήματα ἔκδ. Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, 1992 Το είδαμε εδώ