Σας ευχαριστούμε πολύ.
Ποίηση και λογοτεχνία.
Σάββατο 19 Μαΐου 2012
Ενημέρωση προς τους αναγνώστες
Σας ευχαριστούμε πολύ.
Ποίηση και λογοτεχνία.
Τὰ πουλιὰ δέλεαρ τοῦ Θεοῦ_Nίκος Καρούζος.
1
Νὰ γυρίζεις — αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα -—
μὲ κουρελιασμένα μάτια
μὲ φλογωμένους κροτάφους ἀπ᾿ τὴν πτώση
νὰ γυρίζεις
στὴν καλὴ πλευρά σου.
Πεσμένος αἰσθάνεσαι
τὴν κόλαση ποὺ εἶναι ἡ αἰτιότητα
τὸ στῆθος ὡσὰν συστατικὸ τοῦ ἀέρα
Μνήμη της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από τους Τούρκους!
Τη σημερινή μέρα μνημονεύουμε το γεγονός της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από τους Τούρκους. Η ποίηση και η λογοτεχνία επέλεξε να ξεφύγει λίγο απ΄το <<ανειλημμένο καθήκον της>> για να κάνει το λιγότερο που μπορεί: να παραθέσει ένα σύντομο και αξιόλογο αφιέρωμα γι' αυτή τη μαύρη και θλιβερή στιγμή της ιστορίας της πολύπαθης πατρίδας μας. Ας μην ξεχνάμε το παρελθόν, γιατί έτσι δε θα έχουμε μέλλον. Με ειλικρινή αγάπη για την πατρίδα μας και την ιστορία της και κινδυνεύοντας -τη σημερινή εποχή των ταμπελών - να χαρακτηριστούμε μάλλον εθνικιστές παρά πατριώτες, σας ευχόμαστε να έχετε μια υπέροχη μέρα, γεμάτη ποίηση, λογοτεχνία και μνήμη!
Η γενοκτονία των Ποντίων ( 1916 - 1923 ) με 353.000 νεκρούς αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη γενοκτονία του αιώνα μας.
Παρασκευή 18 Μαΐου 2012
ΕΥΧΕΣ- Lef Doe (έργα αναγνωστών)
Στου μόλου το θεατράκι
μαζευτήκανε όλοι αποβραδίς,
τζόβενοι και γέροι, ζευγάρια
χέρι χέρι και μωράκια με σαντάλια,
σκονάκια στην τσέπη οι ευχές.
Ο ουρανός θ' άνοιγε σα βεντάλια,
μου είπαν, τα πεφταστέρια έλα
απόψε κι εσύ να δεις.
ΣΕΛΑΣ ΤΩΝ ΑΝΤΗΧΗΣΕΩΝ-Α.Εμπειρίκος.
Μια γυναίκα λούζεται στην άμμο
Και πέφτουν τα φιλιά της στον αφρό
'Αστρα και μέδουσες προσμένουνε την ιπποκάμπη
Το τηλεσκόπιον εν εγρηγόρσει
Καλλιπάτειρα - Λορέντζος Μαβίλλης
Γυναῖκες διώχνει μιὰ συνήθεια ἀρχαία
ἐδῶθε.» «Ἔχω ἕνα ἀνίψι, τὸν Εὐκλέα,
τρία ἀδέρφια, γιό, πατέρα, Ὀλυμπιονίκες·
νὰ μὲ ἀφήσετε πρέπει, Ἑλλανοδίκες,
κι ἐγὼ νὰ καμαρώσω μὲς τὰ ὡραῖα
κορμιά, ποὺ γιὰ τὸ ἀγρίλι τοῦ Ἡρακλέα
παλεύουν, θαυμαστὲς ψυχὲς ἀντρίκειες.
Μὲ τὲς ἄλλες γυναῖκες δὲν εἶμ᾿ ὅμοια·
στὸν αἰῶνα τὸ σόι μου θὰ φαντάζει
μὲ τῆς ἀντρειᾶς τ᾿ ἀμάραντα προνόμια·
μὲ μάλαμα γραμμένο τὸ δοξάζει
σὲ ἀστραφτερὸ κατεβατὸ μαρμάρου
ὕμνος χρυσός, τοῦ ἀθάνατου Πινδάρου.»
Πηγή
Τα δυο αδέλφια (απόσπασμα)
Μετὰ κόπου καὶ μόχθου τὸν ἔπεισα, ὄχι νὰ κοιμηθεῖ, ἀλλὰ νὰ ἐκδυθεῖ καὶ νὰ ἐξαπλωθεῖ εἰς τὸ στρῶμα, διὰ νὰ δώσω δὲ τὸ καλὸν παράδειγμα, ἤρχισα νὰ ἐκδύομαι. Ἀνεφύη τότε νέον ζήτημα: Εἰς ποίαν κλίνην θὰ κοιμηθῶ ἐγώ. Ἤθελα νὰ λάβει ἐκεῖνος τὴν σιδηράν, διότι ἐφοβούμην μὴ αἱ σανίδες τῆς ἄλλης χορεύουσαι τὴν νύκτα ἐπάνω εἰς τὰ τρόποδά των δώσουν νέαν ἀφορμὴν ταραχῆς εἰς τὰ ἀρκούντως ἤδη ταραγμένα νεῦρα του. Ἀλλ' ὁ Νίκος δὲν ἐπείθετο. «Ἐγώ, ὁ εἰς ἀνάρρωσιν, ἔπρεπε νὰ λάβω κατοχὴν τῆς καλυτέρας κλίνης − καὶ τί θὰ ἔλεγεν ἡ μήτηρ μου−, καὶ ἐπιτέλους χρεωστῶ νὰ τὸν ὑπακούω διότι ἦτο μεγαλύτερος». Ἐνέδωσα διὰ νὰ δοθεῖ πέρας εἰς τὴν συζήτησιν, ἀφοῦ ὅμως τὴν παρεξέτεινα ἐπίτηδες ἐπὶ ἀρκετὴν ὥραν, ἐπὶ σκοπῷ νὰ δώσω νέαν διεύθυνσιν εἰς τὰς σκέψεις του. Ἐνόμισα δὲ ὅτι τὸ κατόρθωσα ἰδὼν αὐτὸν ἐπιτέλους ἐκθηλυκώνοντα τὰ κομβία του, καὶ ἤρχισα νὰ ἐλπίζω ὅτι θὰ κοιμηθῶμεν.
Ἀλλ' ἀγνοῶ ὑπὸ τίνος σκέψεως κινούμενος, ὁ εὐλογημένος, διέκοψεν αἴφνης τὰς πρὸς κατάκλισιν προετοιμασίας καί, ἀφοῦ πρῶτον ἐκλείδωσε τὴν θύραν, ἐπεδόθη εἰς λεπτομερὴ ἐξέτασιν τοῦ δωματίου. Ἕως καὶ τὰς κρεμαμένας σινδόνας ἀνεσήκωσε διὰ νὰ ἴδει μὴ κρύπτεταί τι ὑπὸ τὰς κλίνας. Ἀφοῦ δὲ ἠρεύνησε τὰ ἐπὶ τοῦ πατώματος, ἤρχισε νὰ ἐξετάζει καὶ τὰ ἐπὶ τῶν τοίχων. Παρηκολούθουν τὰς κινήσεις του ἐν σιωπῇ, μειδιὼν λάθρα διὰ τὴν ἀνησυχίαν του.
Έτσι μικρό ήταν τ' όνειρό μας. Γιάννης Ρίτσος.
Έτσι μικρό ήταν τ' όνειρό μας.
Μα τούτο τ' όνειρο ήταν τ' όνειρο
όλων των πεινασμένων και των αδικημένων.
'Ισως ένα ποτάμι-Τίτος Πατρίκιος.
Μ' άρπαξε από τ' αμπέχωνο πάνω στα πυρωμένα βράχια.
"Τα ποτάμια στέρεψαν" μου φώναξε "στέρεψαν οι πηγές.
Ακόμα κ' οι αγέρηδες χάσανε το δρόμο".
Την άλλη μέρα μου ψιθύρισε στην αγγαρεία:
"'Ισως υπάρχει πάντα μες στα χέρια μας ένα ποτάμι".
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)